-सुमित्रा घिमिरे केन्द्रिय सदस्य ,नेपाल बिध्यार्थी सघ पाटन सयुक्त क्याम्पस

१. परिचय

(अवधारणा खण्ड)

नेपालको लोकतान्त्रिक राजनीतिक अभ्यासमा महिलाहरूको भूमिका तथा उनीहरूको प्रतिनिधित्व लामो समयसम्म सीमित र प्रतीकात्मक रहँदै आएको छ। यद्यपि नेपालको संविधान २०७२ ले लैङ्गिक समानता र समावेशी प्रतिनिधित्वको ग्यारेन्टी गरे पनि राजनीतिक दलहरू भित्र महिलाहरू अझै पनि निर्णायक तहमा पुग्न संघर्षरत छन् (Constituent Assembly Secretariat, 2015)। विशेषतः जिल्ला तहका संरचनामा महिलाहरूको सहभागिता, निर्णय प्रक्रियामा पहुँच र अनुभवलाई बुझ्न गरिने सूक्ष्म अध्ययनहरूले नीतिगत र व्यवहारिक चुनौतीहरूको पहिचान गर्न सहयोग पुर्याउँछ।

यस सन्दर्भमा, ललितपुर जिल्लामा क्रियाशील तीन प्रमुख दलहरू — नेपाली कांग्रेस, नेकपा एमाले र माओवादी केन्द्र — मा आवद्ध महिलाहरूको राजनीतिक अनुभव, नेतृत्वमा सहभागिता, अवसर र अवरोधहरू बुझ्नका लागि प्रत्यक्ष अन्तरवार्ता विधि अपनाइएको छ। हरेक दलबाट चार–चार जना गरी जम्मा १२ जना महिलाहरूसँग गरिएको अन्तरवार्ताले महिलाको राजनीतिक भूमिकामा विचार, अभ्यास र संरचनागत प्रभावका पाटा उजागर गर्न खोजिएको हो।

अध्ययनको उद्देश्य महिलाहरूको राजनीतिक यात्रा, उनीहरूले भोगेका संरचनात्मक तथा सांस्कृतिक चुनौतीहरू, तथा दलभित्रको लैङ्गिक सन्तुलनको अवस्थालाई विश्लेषण गर्नु हो। यसले नेपाली समाजमा राजनीतिक सशक्तिकरणको अर्थ के हो भन्ने विषयमा महिला दृष्टिकोण समेट्दै, समावेशी लोकतन्त्रको विकासका लागि व्यावहारिक सुझाव दिने अपेक्षा राखिन्छ।

यस अनुसन्धानले राजनीतिक दलहरूभित्रको लैङ्गिक समावेशीताको वास्तविकता, महिलाहरूको निर्णायक भूमिकामा पहुँचको अवस्था र आगामी सम्भावनाहरूबारे ज्ञान प्रदान गर्छ। साथै, महिलाहरूको राजनीतिक नेतृत्व विकासमा आवश्यक संरचनागत सुधार तथा समर्थन प्रणालीको खाँचोलाई समेत उजागर गर्न प्रयास गरिएको छ (Tamang, 2009; Acharya, 2014)।

२. अध्ययनको समस्याकथन

नेपालको समावेशी लोकतान्त्रिक अभ्यासमा महिलाहरूको सहभागिता कानुनी र नीतिगत रूपमा सुनिश्चित गरिए पनि व्यवहारमा अझै पनि उनीहरू निर्णायक तहमा पुग्न सकेका छैनन्। संविधान २०७२ ले संघ, प्रदेश र स्थानीय तीनै तहमा महिला सहभागिताको मौलिक हक सुनिश्चित गरेको छ (Constituent Assembly Secretariat, 2015)। तर राजनीतिक दलहरूको संरचना, कार्यशैली र नेतृत्त्व प्रणाली अझै पनि पितृसत्तात्मक सोचमा आधारित देखिन्छ। विशेषतः जिल्ला तहमा महिलाहरूको उपस्थिति प्रायः प्रतीकात्मक रहँदै आएको छ।

ललितपुर जिल्लामा सक्रिय तीन प्रमुख राजनीतिक दलहरू — नेपाली कांग्रेस, नेकपा एमाले र माओवादी केन्द्र — का जिल्ला तहमा क्रियाशील महिलाहरूको अनुभव, योगदान र चुनौतीहरूबारे गहिरो अध्ययन नगर्दा, यथार्थ बुझ्न कठिन भइरहेको छ। महिलाहरूलाई उम्मेदवार चयन, पार्टी निर्णय प्रक्रियामा सहभागिता, नेतृत्व विकासका अवसरहरूमा समान पहुँच छैन भन्ने गुनासो बारम्बार उठिरहे पनि यसको तथ्यगत विश्लेषण न्यून छ (Tamang, 2009; Acharya, 2014)।

राजनीतिक नेतृत्वमा महिलाहरूको सक्रिय सहभागिता बिना समावेशी लोकतन्त्रको कल्पना अपूरो रहन्छ। तर महिलाहरू आफ्नो राजनीतिक यात्रा कसरी आरम्भ गर्छन्, दलभित्रको संरचना उनीहरूको अभिवृद्धिमा कसरी अवरोध बन्छ वा अवसर प्रदान गर्छ भन्ने सवालहरू अझै पनि गहिरो अनुसन्धानको खाँचोमा छन्।

यस अध्ययनले ललितपुर जिल्लाका प्रमुख दलहरूमा आबद्ध महिलाहरूको दृष्टिकोण, अनुभव र चुनौतीहरूको आलोकमा राजनीतिक सहभागितामा अवरोधहरू पहिचान गर्नेछ। यसले दलहरू भित्रको लैङ्गिक संरचना तथा महिलाहरूको सशक्तिकरणलाई टेवा पुर्‍याउने नीति तथा रणनीति विकासमा महत्वपूर्ण योगदान पुर्‍याउने अपेक्षा गरिएको छ।

अनुसन्धान शीर्षक "नेपाली महिलाको राजनीतिक अवस्था र भूमिका" अन्तर्गत, ललितपुर जिल्लाका तीन प्रमुख राजनीतिक दलका महिलासँग लिइएको अन्तरवार्तामा आधारित अध्ययनको सन्दर्भमा तयार पारिएको छ ।

३. अध्ययनको महत्त्व

नेपालको लोकतान्त्रिक प्रणालीलाई समावेशी, न्यायपूर्ण र दिगो बनाउन महिलाहरूको राजनीतिक सहभागिता अपरिहार्य मानिन्छ। संविधानले महिला सहभागिता सुनिश्चित गरे तापनि व्यावहारिक रूपमा अझै पनि महिलाहरू निर्णायक तहसम्म पुग्न कठिनाइ भोगिरहेका छन् (Constituent Assembly Secretariat, 2015)। विशेषतः जिल्ला तहका राजनीतिक संरचनामा महिलाको भूमिका, पहुँच र सशक्तिकरणका पक्षहरूबारे गहिरो अध्ययनको आवश्यकता छ।

यस अध्ययनले ललितपुर जिल्लामा सक्रिय तीन प्रमुख दलहरू — नेपाली कांग्रेस, नेकपा एमाले र माओवादी केन्द्र — मा आबद्ध महिलाहरूको अनुभवलाई उजागर गर्छ। दलभित्रको संरचना, महिलाप्रति रहेको दृष्टिकोण, तथा निर्णय प्रक्रियामा उनीहरूको सहभागिताबारे प्राप्त तथ्यहरूले नीति निर्माणकर्ताहरू, राजनीतिक विश्लेषकहरू र लैङ्गिक अध्ययनमा संलग्न विद्यार्थीहरूलाई महत्वपूर्ण सन्दर्भ सामग्री प्रदान गर्नेछ।

यस अध्ययनबाट प्राप्त निष्कर्षहरूले महिलाको नेतृत्व विकासमा अवरोध बन्ने संरचनात्मक र सांस्कृतिक पक्षहरूको पहिचान गर्न मद्दत गर्छ। साथै, राजनीतिक दलहरूले अपनाउनुपर्ने सुधारात्मक रणनीतिहरूको आधारसमेत प्रस्तुत गर्न सकिनेछ।

शैक्षिक हिसाबले हेर्दा, यो अध्ययन विश्वविद्यालय तहमा राजनीति विज्ञान, समाजशास्त्र, र नारी अध्ययनजस्ता विषयमा संलग्न विद्यार्थी तथा अनुसन्धानकर्ताहरूका लागि उपयोगी स्रोत बन्न सक्छ। साथै, महिला सशक्तिकरणका क्षेत्रमा काम गरिरहेका संस्थाहरू, सरोकारवाला निकायहरू तथा स्वयं राजनीतिक दलहरूले पनि महिला समावेशीताका नीतिहरू परिमार्जन गर्न यसबाट प्रेरणा लिन सक्नेछन् (Acharya, 2014; Tamang, 2009)।

त्यसैले, महिलाहरूको राजनीतिक यात्रा, संघर्ष र सम्भावनालाई विश्लेषण गर्ने यो अध्ययन नेपालको समावेशी लोकतन्त्र बलियो बनाउने दिशामा सानो तर सार्थक प्रयास हो।

२. पूर्वकार्यको समीक्षा

नेपालमा महिलाको राजनीतिक सहभागिता, सशक्तिकरण र प्रतिनिधित्वसम्बन्धी अध्ययनहरू विभिन्न समयमा भएका छन्। तर तीमध्ये धेरैजसो अध्ययनहरू राष्ट्रिय तहको नीति, संविधानिक व्यवस्था वा महिला आरक्षणमा केन्द्रित छन्। जिल्ला तहमा राजनीतिक दलहरूमा आबद्ध महिलाहरूको भोगाइ, अनुभव र नेतृत्व विकासका सम्भावनाहरूबारे तुलनात्मक रूपमा कम अध्ययनहरू भएका पाइन्छ।

आचार्य (2014) को Women in Governance नामक पुस्तकमा नेपाली महिलाहरूको राज्यसञ्चालनमा सहभागिताको ऐतिहासिक पृष्ठभूमि, राजनीतिक दलहरूको भूमिका, र लैङ्गिक विभाजनको चर्चा गरिएको छ। उनले राजनीतिक दलभित्रको संरचना पितृसत्तात्मक रहेको र महिलाहरूलाई अवसरभन्दा बढी बाध्यता र प्रतीकात्मक स्थान दिइने तर्क गर्छिन्।

Tamang (2009) ले नेपालको महिला आन्दोलन र त्यसको राजनीतिसँगको अन्तर्सम्बन्धलाई विश्लेषण गर्दै महिलाको आवाज दलभित्र कसरी दबिइन्छ भन्ने कुरा प्रस्तुत गर्छिन्। उनले समावेशी लोकतन्त्रका नाममा महिलालाई मात्र प्रतिनिधित्वको संख्यात्मक अंग बनाइने खतरा औंल्याएकी छन्।

Shtrii Shakti (1995) द्वारा गरिएको अध्ययन Women, Development and Democracy: A Study of the Socio-Economic Changes in the Status of Women in Nepal मा महिलाको सामाजिक र राजनीतिक भूमिकामा आएको परिवर्तनलाई विश्लेषण गरिएको छ। तर यो अध्ययन पनि बढी समग्र र राष्ट्रिय स्तरमा केन्द्रित छ, न कि दलविशेष वा स्थानीय तहमा।

यी अध्ययनहरूबाट थाहा हुन्छ कि महिलाको राजनीतिक सहभागिता विषयमा पर्याप्त बहस भए तापनि जिल्ला तहमा सक्रिय दलहरूमार्फत महिला नेतृहरूको अनुभव र उनीहरूले भोगेका अवरोधहरूबारे विस्तृत अध्ययनको खाँचो छ।

यसै सन्दर्भमा, ललितपुर जिल्लाका तीन प्रमुख दलहरू — नेपाली कांग्रेस, नेकपा एमाले र माओवादी केन्द्र — मा आबद्ध महिलाहरूको अन्तरवार्तामा आधारित यो अध्ययनले त्यो ग्याप पूर्ति गर्ने प्रयास गरेको छ।

५. अनुसन्धानको पद्धति (Methodology)

५.१ अनुसन्धान डिजाइन (Research Design)

यस अध्ययनमा गुणात्मक अनुसन्धान डिजाइन अपनाइएको छ। गुणात्मक अध्ययनले सामाजिक परिवेशमा रहेका व्यक्तिहरूको अनुभव, बुझाइ र व्यवहारलाई गहिरो रूपमा विश्लेषण गर्न सहयोग पुर्याउँछ। महिलाहरूको राजनीतिक अनुभव, नेतृत्वमा सहभागिता र उनीहरूले भोगेका संरचनागत तथा सांस्कृतिक अवरोधहरू बुझ्नका लागि गुणात्मक अध्ययन उपयुक्त ठानिएको हो।

अनुसन्धान विशेष रूपमा कसम अध्ययन (Case Study) विधिमा आधारित छ, जसमा ललितपुर जिल्लाका तीन प्रमुख राजनीतिक दलहरूमा सक्रिय महिलाहरूलाई अध्ययनको केसको रूपमा लिइएको छ।

५.२ डेटा सङ्कलनका तरिका (Data Collection Methods)

डेटा सङ्कलनको मुख्य विधि अर्ध–संरचित अन्तरवार्ता (Semi-structured interview) हो। प्रत्येक दलबाट चार–चार जना गरी कुल १२ जना महिला नेतृहरूलाई purposive sampling विधिबाट चयन गरिएको छ।

अन्तरवार्ता लिने क्रममा सहभागीहरूको राजनीतिक अनुभव, भूमिकामा आउनका लागि भोगेका संघर्ष, निर्णय प्रक्रियामा पहुँच, दलभित्रको लैङ्गिक व्यवहार आदिका विषयमा प्रश्नहरू सोधिएको छ।

सहजता र विश्वास वातावरण सिर्जना गर्न अन्तरवार्ता नेपाली भाषामा लिइएको हो र सहभागीको सहमति प्राप्त गरी अडियो रेकर्ड गरिएको छ।

५.३ डेटा विश्लेषण प्रविधि (Data Analysis Techniques)

सङ्कलित डेटा (अन्तरवार्ताका ट्रान्सक्रिप्टहरू) लाई थीमेटिक एनालाइसिस (Thematic Analysis) प्रविधिबाट विश्लेषण गरिएको छ।

थीमेटिक एनालाइसिस अन्तर्गत तलका चरणहरू अनुसरण गरिएको छ:

• अन्तरवार्ता ट्रान्सक्रिप्ट तयार पार्ने

• दोहोरिएका विचार, धारणा र शब्दहरूको पहिचान गर्ने

• ती विचारहरूलाई समान प्रकृतिका विषयवस्तु (थीम) मा वर्गीकृत गर्ने

• प्रत्येक थिम अन्तर्गत सहभागीहरूको भनाइको सन्दर्भसहित व्याख्या गर्ने

थीमहरूमा उदाहरणस्वरूप “नेतृत्वमा पहुँच”, “पार्टी भित्रको विभेद”, “सांस्कृतिक अड्चन”, “सकारात्मक अनुभव” आदि पर्न सक्नेछन्।

यस प्रविधिबाट सहभागीहरूको भोगाइ र अनुभवलाई व्यवस्थित रूपमा विश्लेषण गरी निष्कर्ष निकालिएको छ ।

६. परिणाम (Results)

यस गुणात्मक अध्ययनमा सहभागी १२ जना महिला नेतृहरूको अनुभव विश्लेषण गर्दा निम्न पाँचवटा मुख्य विषयवस्तु (थीम) प्रकट भएका छन्:

६.१ राजनीतिक प्रवेशको मार्ग संयोग वा सम्बन्धमा आधारित

ज्यादातर सहभागीहरूले आफ्नो राजनीतिक यात्रा पारिवारिक पृष्ठभूमि, वैवाहिक सम्बन्ध वा आन्दोलनकालीन सहभागिताबाट सुरु भएको बताए। महिलाहरू स्वतन्त्र राजनीतिक आकाङ्क्षाभन्दा बढी पुरुष सदस्यहरूका कारण राजनीतिमा प्रवेश गरेको पाइएको छ।

“श्रीमान् राजनीतिक थिए, त्यसैले म पनि महिला संगठनमा सक्रिय भएँ” — सहभागी नं. ३ (नेकपा एमाले)

६.२ निर्णय प्रक्रियाबाट विमुखता

महिलाहरू दलभित्र सक्रिय भए तापनि नीतिगत निर्णयहरूमा उनीहरूको उपस्थिति कमजोर छ। अधिकांश सहभागीहरूले रणनीतिक निर्णयमा आफूहरूलाई ‘सुनुवाइ नभएका सदस्य’को रूपमा अनुभव गरेको बताए।

“बैठकमा बोल्न पाउँछु, तर अन्तिम निर्णय पुरुष नेताहरूले नै गर्छन्” — सहभागी नं. ५ (नेपाली कांग्रेस)

६.३ अवसरभन्दा बढी प्रतीकात्मक सहभागिता

दलहरूले महिलालाई कोटाका रूपमा प्रतिनिधित्व गराउने भए पनि उनीहरूलाई नेतृत्वमा उकास्ने वातावरण छैन। महिला नेतृहरूलाई मुख्यतः कार्यक्रम व्यवस्थापन, महिला सभा, वा निर्वाचनको बेला प्रयोग गरिने “कार्यकर्ता”को भूमिकामा सीमित गरिएको अनुभव गरिएको छ।

६.४ सामाजिक तथा सांस्कृतिक अवरोध

धेरै सहभागीहरूले पितृसत्तात्मक सोच, लैङ्गिक पूर्वाग्रह र पारिवारिक जिम्मेवारीलाई राजनीतिक संलग्नताको बाधकका रूपमा देखाएका छन्। विशेष गरी विवाहित महिलाहरूले घर–बाहिरको दोहोरो दायित्वलाई चुनौतीको रूपमा व्याख्या गरे।

“राजनीतिमा जान छोडेर घर हेर्न भनिन्छ, त्यो पुरुषलाई कहिल्यै भनिँदैन” — सहभागी नं. ८ (माओवादी केन्द्र)

६.५ आत्मविश्वास र क्षमता विकासको सकारात्मक संकेत

यद्यपि विभिन्न अवरोध भए पनि महिलाहरूले नेतृत्वमा आउनुपर्छ भन्ने आत्मविश्वास बढिरहेको देखिएको छ। कतिपय सहभागीहरूले तालिम, आन्दोलन र अनुभवका आधारमा राजनीतिक रूपान्तरणको आशा व्यक्त गरेका छन्।

उपरोक्त परिणामहरूले देखाउँछ कि नेपाली राजनीतिक दलहरूमा महिलाको सहभागिता अझै पनि संरचनागत, सांस्कृतिक र संस्थागत अवरोधहरूसँग जुधिरहेको छ। तर, सहभागी महिलाहरूको संकल्प, अनुभव र आगामी पुस्ताका लागि नेतृत्व विकासको चेतना भने बलियो देखिन्छ ।

७. विश्लेषण (Discussion)

यस अध्ययनको परिणामबाट प्रष्ट हुन्छ कि नेपाली राजनीतिक दलहरूमा महिला सहभागिता बढ्दो भए तापनि त्यो सहभागिता गुणात्मक र निर्णायक रूपमा स्थापित हुन सकेको छैन। महिलाहरूको राजनीतिक सहभागिता अझै पनि “कोटाको प्रतिनिधित्व”, “पारिवारिक सम्बन्ध”, वा “सांकेतिक सहभागिता”मा सीमित रहेको पाइयो, जुन कुराले Tamang (2009) को निष्कर्षलाई समर्थन गर्छ। उनले महिलालाई “संख्यात्मक समावेशीकरण”मा सीमित राख्ने प्रवृत्तिलाई गहिरो आलोचना गरेकी थिइन्।

अध्ययनमा सहभागी अधिकांश महिलाहरूले राजनीतिक दलभित्र निर्णय प्रक्रियाबाट आफूहरू विमुख भएको अनुभव गरेका छन्। उनीहरू रणनीतिक निर्णयको तहमा नपुगेको, मुख्य निर्णय पुरुष नेताहरूबाट हुने तथा महिला नेतृहरूलाई प्रदर्शनात्मक भूमिकामा सीमित राखिने बताए। Acharya (2014) ले पनि महिला नेतृत्व विकासको अवरोधको रूपमा दलभित्रको पितृसत्तात्मक संरचना र नेतृत्व तहको ढोका बन्द प्रवृत्तिलाई औंल्याएकी छन्।

यस अध्ययनबाट महिलाहरूको राजनीतिक यात्रा पारिवारिक सम्बन्ध वा आन्दोलनसँग जोडिएको देखिन्छ। स्वतन्त्र राजनीतिक आकांक्षा भन्दा पनि पुरुष सदस्यका माध्यमबाट राजनीतिमा प्रवेश गरिनु महिलाहरूको स्वायत्तता र सशक्तिकरणको दृष्टिकोणबाट चुनौतीपूर्ण विषय हो। यहि सन्दर्भमा Shtrii Shakti (1995) ले महिलाको राजनीतिक भूमिकालाई स्वतन्त्र नागरिक हैसियतमा स्थापित गर्न संरचनात्मक सुधारको आवश्यकता औंल्याएको थियो।

सामाजिक र सांस्कृतिक अवरोध अध्ययनको अर्को महत्त्वपूर्ण निष्कर्ष हो। महिलाहरूले घर–बाहिरको दोहोरो भूमिकालाई राजनीतिक संलग्नताको मुख्य चुनौती मानेका छन्। नेपाली समाजमा कायम पितृसत्तात्मक सोच र लैङ्गिक भूमिकाका विभाजनले महिला नेतृत्व विकासमा अवरोध पुर्याउने गरेको छ (Krook & Norris, 2014)।

यद्यपि चुनौतीहरू छन्, सहभागी महिलाहरूमा आत्मविश्वास, नेतृत्वको आकांक्षा, र राजनीतिक चेतनाको सकारात्मक विकास पनि देखिएको छ। राजनीतिक प्रशिक्षण, आन्दोलनकालको योगदान, र अनुभवहरूले उनीहरूमा नेतृत्व क्षमता बढाएको पाइएको छ। यसले महिलाको सशक्त राजनीतिक उपस्थिति भविष्यमा अझ बलियो बन्ने सङ्केत दिन्छ।

सङ्गठित रूपमा हेर्दा, महिलाको राजनीतिक सहभागिता मात्र प्रतिनिधित्वको विषय नभई शक्ति, स्वायत्तता र नीति–निर्माणको तहमा पहुँचको विषय हो। यो पहुँचलाई सुनिश्चित गर्न नीतिगत सुधार मात्र होइन, सामाजिक व्यवहार र राजनीतिक संरचनामा रूपान्तरण आवश्यक छ (Franceschet, Krook, & Piscopo, 2012)।

८. निष्कर्ष (Conclusion)

नेपालको लोकतान्त्रिक प्रणालीमा महिलाको सहभागिता संविधान र कानुनमार्फत सुनिश्चित गरिए तापनि व्यवहारिक तहमा त्यो सहभागिता अझै पनि सीमित, प्रतीकात्मक र संरचनागत अवरोधले भरिएको देखिन्छ। यस अध्ययनमा सहभागी नेपाली कांग्रेस, नेकपा एमाले र माओवादी केन्द्रका महिला नेतृहरूको अनुभवले देखाएको छ कि राजनीतिक दलभित्र लैङ्गिक समानता सुनिश्चित गर्ने औपचारिक प्रतिबद्धता भए तापनि व्यवहारमा महिलाहरूको भूमिका निर्णय प्रक्रियामा सशक्त नभएको पाइन्छ।

राजनीतिमा महिलाको प्रवेश अधिकांश अवस्थामा पारिवारिक सम्बन्ध, आन्दोलनकालको योगदान वा कोटाको व्यवस्था मार्फत हुने गरेको देखियो। महिलाहरूले राजनीतिक चेतना र सक्रियता विकास गरिरहेको भए तापनि उनीहरूको पहुँच नेतृत्वको उच्च तहसम्म पुग्न सकिरहेको छैन। पितृसत्तात्मक सोच, सामाजिक भूमिकाको बोझ, निर्णय प्रक्रियामा पहुँचको कमी र अवसर नपाउने प्रवृत्तिले महिलाहरूको राजनीतिक सशक्तिकरणमा अवरोध पुर्‍याइरहेको छ।

यद्यपि, अध्ययनले केही सकारात्मक संकेतहरू पनि देखाएको छ। सहभागी महिलाहरूमा नेतृत्व गर्ने इच्छा, आत्मविश्वास र संस्थागत सुधारको अपेक्षा प्रस्ट देखिन्छ। दलहरू भित्र प्रशिक्षण, अनुभव सञ्जाल र महिला संगठनहरूको सशक्तीकरणमार्फत महिला नेतृहरू सशक्त बन्दै गइरहेका छन्।

अन्ततः, महिलाको राजनीतिक सहभागिता मात्र संख्या बढाउने प्रयत्नमा सीमित हुनुहुँदैन, बरु त्यो सहभागिता गुणात्मक, निर्णायक र नीतिगत तहसम्म पुग्ने हुनुपर्छ। समावेशी लोकतन्त्रको सार्थक अभ्यासका लागि राजनीतिक दलहरूको संरचना, सोच र व्यवहारमा लैङ्गिक समावेशीताको गहिरो पुनरावलोकन आवश्यक देखिन्छ।

यस अध्ययनले देखाएको यथार्थ नेपाली राजनीतिमा महिला सहभागिताको वर्तमान अवस्थालाई बुझ्न र सुधारको बाटो पहिल्याउन सहयोगी हुनेछ।

Summary of Key Findings (मुख्य निष्कर्षहरूको सारांश)

• महिलाहरूको राजनीतिक प्रवेश पारिवारिक सम्बन्ध वा आन्दोलनकालीन संलग्नता मार्फत हुने प्रवृत्ति छ।

• निर्णय प्रक्रियामा महिला नेतृहरूको सहभागिता न्यून छ, उनीहरूलाई प्रायः प्रतीकात्मक भूमिकामा सीमित गरिएको पाइयो।

• पितृसत्तात्मक सोच, सामाजिक दायित्व र सांस्कृतिक अवरोधहरूले महिलाको राजनीतिक सशक्तिकरणमा बाधा पुर्‍याइरहेका छन्।

• यद्यपि महिलाहरूमा नेतृत्व गर्ने आत्मविश्वास, राजनीतिक चेतना र सक्रियता क्रमशः विकास भइरहेको देखिएको छ।

Contribution to the Field (अनुसन्धान क्षेत्रमा योगदान)

• यो अध्ययनले स्थानीय/जिल्ला तहमा सक्रिय महिला नेतृहरूको भोगाइमार्फत नेपाली राजनीतिक दलहरूको भित्री लैङ्गिक संरचना उजागर गरेको छ।

• जिल्लास्तरको केस स्टडीको माध्यमबाट दलभित्रको व्यवहारिक लैङ्गिक असमानता र सशक्तिकरणका सम्भावनाहरूमा केन्द्रित नयाँ दृष्टिकोण प्रदान गरिएको छ।

• यसले नीति निर्माता, शैक्षिक क्षेत्र र नारीवादी अनुसन्धानकर्ताहरूका लागि उपयोगी सन्दर्भ सामग्रीको रूपमा योगदान पुर्‍याउँछ।

Recommendations for Future Research (भविष्यको अनुसन्धानका लागि सिफारिसहरू)

• राजनीतिक दलका केन्द्रीय नेतृत्व तहमा रहेका महिलाहरूको अनुभवको तुलनात्मक अध्ययन गर्नुपर्छ।

• दलभित्र महिला संगठनहरूको भूमिका र प्रभावकारिताबारे पृथक अध्ययन गर्नु उपयोगी हुनेछ।

• पुरुष नेताहरूको दृष्टिकोणबाट महिला सहभागिताबारे बुझ्न बहुआयामिक (multi-perspective) अनुसन्धान आवश्यक छ।

• दलित, जनजाति, मधेसीजस्ता विविध पहिचान भएका महिलाहरूको अनुभवलाई समेट्ने समावेशी अनुसन्धान आवश्यक छ।

सन्दर्भ सूची

(References)

• Constituent Assembly Secretariat. (2015). The Constitution of Nepal 2072. Kathmandu: Government of? Nepal.

• Tamang, S. (2009). The politics of conflict and difference or the difference of conflict in politics: The women's movement in Nepal. Feminist Revie